Γιάννης Γκούμας: το αντίο μιας ολόκληρης γενιάς

Κάθε άνθρωπος επηρεάζεται από το περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννιέται, μεγαλώνει και αναπτύσσει τις δραστηριότητές του. Από αυτό τον κανόνα δεν θα μπορούσε να ξεφύγει και ο Γιάννης Γκούμας. Χαρακτηριστικός ποδοσφαιριστής της γενιάς της Ριζούπολης, εκείνης της ομάδας που αν και ήταν μια από τις καλύτερες που πάτησαν ποτέ τα χορτάρια των ελληνικών γηπέδων, ωστόσο έμεινε στην μνήμη των περισσότερων φιλάθλων ως μια γενιά αποτυχημένων ποδοσφαιριστών λόγω των ελάχιστων τίτλων που κατέκτησαν. Άποψη βέβαια καθαρά βλαχοελληνική και μπακαλίστικη. Πάμε όμως να ξετυλίξουμε το κουβάρι από την αρχή.

Ο Γιάννης Γκουμας γεννήθηκε στις 24 Μαϊου 1975 στον Αμπελώνα της Λάρισας. Σπλάχνο της ομάδας του ΠΑΟ, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 15 Απριλίου του 1995 σε ένα παιχνίδι εναντίον του Λεβαδειακού όταν και μπήκε αλλαγή αντικαθιστώντας τον Μπορέλι. Η καταξίωσή του στην ενδεκάδα του ΠΑΟ ξεκινάει την σεζόν 1996-1997 και από τότε αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ομάδας μέχρι και τη περσινή σεζόν όπου και δεν συμπεριλαμβανόταν στα πλάνα του προπονητή.

Για τον Γιάννη Γκούμα, ισχύει απόλυτα η φράση με την οποία ξεκίνησα το κείμενο: ένας ποδοσφαιριστής η καριέρα του οποίου ταυτίστηκε με την ομάδα και την ιστορία του ΠΑΟ της περιόδου 1997-2009. Και όταν αυτή η περίοδος είναι μια από τις χειρότερες στην ιστορία του ποδοσφαιρικού τμήματος του Συλλόγου, τότε είναι λογικό να υποσκελίζεται και η φήμη του ίδιου. Ποτέ του δεν υπήρξε ο μεγάλος ποδοσφαιριστής, αυτός που θα κάνει την διαφορά, αυτός που θα πάρει την ομάδα πάνω στην πλάτη του. Ποτέ του δεν υπήρξε ο αμυντικός της κλάσης του Χένρικσεν ή του Καλιτζάκη. Πάντα όμως προσπαθούσε και έδινε το 100% των δυνάμεών του για την ομάδα. Πάντα ήταν τίμιος και μαχητικός μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Δυστυχώς όμως, υπήρχε και η άλλη πλευρά του νομίσματος αυτή που τον ήθελε φερέφωνο της πιο μισητής διοίκησης στην ιστορία του Συλλόγου, αυτή που τον ήθελε να δημιουργεί κλίκες στα αποδυτήρια και να περνάει την γραμμή της διοίκησης σε αυτά. Δεν ξέρω κατά πόσο αυτά ευσταθούν: το γεγονός όμως πως ήταν ο μόνος από την γενιά της Ριζούπολης που παρέμεινε στην ομάδα, αποδεικνύει πολλά για τις σχέσεις του με την διοίκηση της ομάδας. Και αυτό κάθε άλλο παρά θετικό μπορεί να χαρακτηριστεί.

Όπως και να έχει, η ιστορία μπορεί να ήταν διαφορετική εαν το παρακράτος της παράγκας σε συνεργασία με την απάθεια της δική μας διοίκησης δεν του στερούσε τόσο φασιστικά το Πρωτάθλημα του 2000 και του 2003. Δεν θα έφευγε από την ομάδα τόσο άδοξα, ως ένας που δεν κατόρθωσε να ανακόψει την κόκκινη λαίλαπα αλλά ως ένας πολυνίκης τροπαιούχος. Το ίδιο θα ίσχυε και για τον Λυμπερόπουλο, τον Καραγκούνη (τον οποίο πολλοί ακόμα αμφισβητούν), τον Μπασινά και τόσους άλλους.. Αλλά με τα "αν" δεν γράφεται ιστορία.

Η ιστορία γράφεται με γεγονότα: και τα γεγονότα λένε πως σε 15 χρόνια καριέρας με το τριφύλλι στο στήθος, ο Γιάννης Γκούμας αγωνίστηκε σε 415 παιχνίδια (287 στην Α Εθνική, 52 στο Κύπελλο, 76 στην Ευρώπη) πετυχαίνοντας 38 γκολ. Μερικά από αυτά τα γκολ ήταν πολύ σημαντικά όπως αυτό εναντίον της Ρεαλ στην Λεωφόρο το 2002, εναντίον της Juventus στο Ντελε Αλπι το 2000 και βέβαια το γκολ εναντίον του Ολυμπιακού το 2004 που ήταν μισό Πρωτάθλημα. Με την Εθνική αγωνίστηκε σε δυο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (Πορτογαλία και Αυστρία) και στέφτηκε πρωταθλητής Ευρώπης. Με τον ΠΑΟ κατέκτησε τρία Πρωταθλήματα (1995,1996,2004) και δυο Κύπελλα (1995, 2004).

Στην μνήμη ορισμένων θα μείνει ως ο αρχηγός της ομάδας, ο τίμιος και μαχητικός παίκτης που συνέδεσε την καριέρα του με το Τριφύλλι. Σε άλλους, θα μείνει ως ο παίκτης - φερέφωνο της διοίκησης, ο ταυτισμένος με την κατρακύλα της εποχής Βαρδινογιάννη. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στην μέση..