Παναθηναϊκός ενατίον Fenerbache : η κολασμένη ρεβάνς της Αθήνας

Η ρεβάνς του παιχνιδιού της Πόλης, είχε λάβει τον χαρακτήρα της εκδίκησης από την πλευρά των Ελλήνων για όλα όσα υπέστησαν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού κατά την διάρκεια της παραμονής τους στην Κωνσταντινούπολη. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού αλλά και η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων φιλάθλων, βλέπουν το ματς της 14ης Νοεμβρίου 2002 ως μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για να εκδικηθούν για τα γεγονότα της Πόλης. Μέσα σε αυτό το ταραγμένο κλίμα, και με τον κίνδυνο των επεισοδίων να φαντάζει σχεδόν βέβαιος, η τότε διοίκηση υπό τον Άγγελο Φιλιππίδη αποφασίζει να στερήσει τα εισιτήρια από τους οργανωμένους οπαδούς και εκτοξεύει τις τιμές στις υπόλοιπες θύρες. Άκρως αντιδημοκρατική κίνηση η οποία έγινε στο όνομα της προστασίας του αγώνα. Όντως ο αγώνας κύλησε ομαλά, δίχως κανένα παρατράγουδο, όμως πολλοί φίλαθλοι της ομάδας έμειναν με το έτσι θέλω έξω από την Λεωφόρο εκείνο το βράδυ. Πολλοί από αυτούς είχαν ζήσει την κόλαση του Σουκρού Σαράτσογλου μερικές βδομάδες πριν. Ενδεικτικοί των μέτρων ασφαλείας που είχαν παρθεί είναι οι αριθμοί: 3.000 αστυνομικοί περιμετρικά της Λεωφόρου και στα γύρω κτήρια, 30 ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά και 6 μπλόκα πέριξ της Λεωφόρου...

Όπως και να έχει, ο αγώνας κύλησε ομαλά χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Η πλευρά των οργανωμένων ήταν άδεια, όμως αυτό δεν πτόησε την ομάδα του ΠΑΟ που ουσιαστικά έπαιζε μόνη της μέσα στο γήπεδο. Ο Τούρκος τερματοφύλακας της Φενέρ βρισκόταν σε πολύ άσχημη βραδιά και αυτό το εκμεταλλεύτηκε ο Νικόλας Λυμπερόπουλος που στο 24΄ ύστερα από φάουλ του Μπασινά και ασταθή απόκρουση του Ρουστού, έγραψε στο 24΄ το 1-0. Λίγα λεπτά αργότερα (στο 32΄) ήταν η σειρά του Γιάννη Γκούμα να χρηστεί σκόρερ. Ο Λαρισαίος εκμεταλλεύτηκε άστοχη έξοδο του Ρουστού και με κεφαλιά έγραψε το 2-0. Στο 37΄ οι Τούρκοι μείωσαν σε 2-1 με τον Τουνσάι αλλά ως εκεί..Στο τέλος του ημιχρόνου, ο Γιώργος Καραγκούνης πασάρει στον Γιαν Μικάελσεν και αυτός με άπιαστο σουτ κάνει το 3-1.

Η πρόκριση βρίσκεται στα χέρια του ΠΑΟ. Όλα δείχνουν πως το δεύτερο ημίχρονο θα εξελιχθεί σε εφιάλτη για την Φενέρ. Οι παίκτες του ΠΑΟ όμως είναι τραγικά άστοχοι. Στο 53΄ ο Σεϊταρίδης χάνει τετ-α-τετ με τον Ρουστού,στο 58 ο Λυμπερόπουλος σε κενή εστία δεν μπορεί να βρει την μπάλα και στο 60΄ πάλι ο Μεσσήνιος αστοχεί σε κεφαλιά με την μπάλα να περνάει ξυστά αουτ. Τελικά την λύση την δίνει ο γερόλυκος Κριστοφ Βαζέχα στο 90΄ με διαγώνιο σουτ.. Το ματς λήγει μέσα σε αποθέωση, με τους παίκτες της Φενέρ να φεύγουν από το γήπεδο τρέχοντας κάνοντας προκλητικές χειρονομίες προς τον κόσμο (αδιάψευστος μάρτυρας το βίντεο του αγώνα). Όλα αυτά όμως μικρή σημασία έχουν...

Τελικό σκορ 4-1 και ο Παναθηναϊκός στους 16 του Κυπέλλου Uefa όπου θα βρεθεί αντιμέτωπος με την βελγική Άντερλεχτ.. Και από εκεί με την μεγάλη Πόρτο του Ζοζέ Μουρίνιο που εν τέλει κατέκτησε και τον τίτλο..

Συνθέσεις:

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ: Νικοπολίδης, Χένρικσεν, Κυργιάκος, Γκούμας, Σεϊταρίδης, Φύσσας, Μπασινάς, Μικαέλσεν (89' Βόκολος), Καραγκούνης (74' Κωνσταντινίδης), Λυμπερόπουλος, Ολιζαντέμπε (79' Βαζέχα).

ΦΕΝΕΡΜΠΑΧΤΣΕ: Ρουστού, Ογκούν, Ουμίτ Οζάτ, Σερχάτ Ακίν, Ράπαιτς (62' Γκιουνές), Τουντσάι, Γιουσούφ (39' Σεϊχούν), Φατίχ Ακιέλ, Ορτέγκα, Τζόνσον (76' Ουάσινγκτον), Στέβιτς

Και δυο πηγές από το ματς:
Ριζοσπάστης 15/11/2002
Ελευθεροτυπία 15/11/2002

Fenerbache εναντίον Παναθηνακού: η άλωση της Πόλης

Πρόκειται για ένα από τα ιστορικότερα παιχνίδια του ΠΑΟ στην Ευρώπη, όχι τόσο για ποδοσφαιρικούς λόγους αυτούς καθεαυτούς αλλά κυρίως για λόγους που δεν είχαν να κάνουν με το ποδόσφαιρο. Ήταν η περίοδος που η πολιτική της ελληνοτουρκικής προσέγγισης είχε αρχίσει να εφαρμόζεται, οι συζητήσεις για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ βρισκόντουσαν στα σκαριά και η υποψηφιότητα για την συνδιοργάνωση του Euro 2008 βρισκόταν ήδη στα γραφεία της UEFA. Μιλαμε βέβαια για το παιχνίδι μεταξύ Fener και Παναθηναϊκου στην Πόλη στις 31.10.2002.

Το κλίμα αρχικώς ήταν φιλικό και τίποτε δεν προμήνυε αυτά που θα συνέβαιναν τις επόμενες ώρες. Η αποστολή του ΠΑΟ αφίχθη στην Πόλη δίχως προβλήματα, η διοίκηση της Φενερ παρέθεσε δεξίωση προς τιμήν των Ελλήνων δημοσιογράφων και όλα έδειχναν πως το ματς θα κυλούσε ομαλά. Όλα όμως άλλαξαν την μέρα του αγώνα. Οι οπαδοί του ΠΑΟ, γύρω στους 1000 με 1500 μιας και η τουρκική αστυνομία δεν μπορούσε να εγγυηθεί την ασφάλεια περισσότερων ατόμων, δέχονται σωρεία επιθέσεων από την στιγμή που πατάνε το πόδι τους στο "Σουκρού Σαράτσογλου": πέτρες, φωτοβολίδες, φτυσίματα εκτοξεύονται προς το μέρος τους αλλά και από την πλευρά τους φεύγουν φωτοβολίδες και καπνογόνα. Οι εφημερίδες της εποχής κάνουν λόγο για 20 Έλληνες τραυματίες και για πολλές λιποθυμίες από την πλευρά των Τούρκων.

Το κλίμα μυρίζει πυριτιδαποθήκη έτοιμη να ανατιναχτεί: το φιτίλι το ανάβουν οι Τούρκοι με το προκλητικό πανό τους που δείχνει τον Μωάμεθ τον πορθητή να μπαίνει στην πόλη. Οι οπαδοί του ΠΑΟ, έχοντας δεχτεί σωρεία επιθέσεων όση ώρα βρίσκονταν στο γήπεδο, ξεσπούν. Οι τουαλέτες της θύρας γίνονται κομμάτια ενώ την νύφη πλήρωσε και η επίσημη αντιπροσωπεία πολιτικών που πήγε να τους χαιρετήσει (μεταξύ αυτών και ο Γιώργος Παπανδρέου) με δεκάδες ξηλωμένα καθίσματα να προσγειώνονται στα κεφάλια τους.

Υπό αυτές τις συνθήκες, οι ομάδες βγαίνουν στον αγωνιστικό χώρο και το παιχνίδι ξεκινάει. Η ατμόσφαιρα είναι φανατισμένη, όμως εκείνη η ομάδα του ΠΑΟ δεν καταλάβαινε από έδρες και αντίπαλες ομάδες μιας και ήταν μια από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη εκείνη την 3ετία. Και το απέδειξε αυτό και εκείνο το εκρηκτικό βράδυ κατορθώνοντας να αποδράσει από την κόλαση της Πόλης. Το γκολ-ποίημα του Άγγελου Μπασινά από τα 35 μέτρα στο 15΄ (ένα παρόμοιο έβαλε και δυο χρόνια αργότερα στην Γλασκόβη) αποδείχτηκε υπερπολύτιμο για την υπόθεση πρόκριση. Οι Τούρκοι κατόρθωσαν να ισοφαρίσουν στο 43΄ με τον Ουάσιγκντον ο οποίος ωστόσο κοντρόλαρε την μπάλα με το χέρι. Στο δεύτερο ημίχρονο οι Τούρκοι πίεσαν λυσσασμένα προκειμένου να πετύχουν το γκολ της νίκης: δεν το κατόρθωσαν. Ο-άριστος εκείνη την βραδιά- Αντώνης Νικοπολίδης κατέβασε τα ρολά.

Το σφύριγμα της λήξης βρήκε 1500 Παναθηναϊκούς να παραληρούν στην κερκίδες, τους παίκτες του ΠΑΟ να πανηγυρίζουν μαζί τους και τους αντίστοιχους της Φενέρ να κείτονται απελπισμένοι στο πάτωμα. Γνώριζαν πολύ καλά πως μετά την βραδιά της Πόλης, δεν είχαν καμιά απολύτως τύχη στο γρασίδι της Λεωφόρου..

Οι συνθέσεις των ομάδων:

ΦΕΝΕΡΜΠΑΧΤΣΕ: Ρουστού, Ογκούν, Ουμίτ Οζάτ, Ράπαϊτς (46' Σερχάτ Ακίν), Σεϊχούν, Τουγκάι, Ουάσινγκτον, Φατίχ Ακιέλ, Ορτέγκα, Τζόνσον, Στέβιτς (79' Χακάν).

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ: Νικοπολίδης, Σεϊταρίδης, Φύσσας, Χένρικσεν, Κυργιάκος, Μπασινάς, Μικαέλσεν (86' Γκούμας), Κωνσταντινίδης, Καραγκούνης (66' Σάριτς), Λυμπερόπουλος, Κωνσταντίνου (61' Ολιζαντέμπε).

Videos από την συναυλία των Scorpions

Η χθεσινή μαγική βραδιά στο Φάληρο

Η χθεσινή βραδιά δεν ξεκίνησε και με τις καλύτερες προϋποθεσεις: τρεχάματα όλη την μέρα ελέω μετακόμισης και επειδή είμαι και σπίρτο είχα βάλει το εισιτήριο της συναυλίας μέσα στο φάκελο με τα υπόλοιπα εισιτήρια από προηγούμενες και μελλοντικές συναυλίες και τον πακέταρα μαζί με τα υπόλοιπα πράγματα. Έτσι λοιπόν έφαγα κανά μισάωρο στο να ψάχνω το εισητήριο (κατέστρεψα και δυο κούτες και τα πράγματα που είναι μέσα χρειάζονται εκ νέου πακετάρισμα) και άλλο ένα μισάωρο στο parking. Τόσα λεφτά έδωσε το Ελληνικό Δημόσιο για την κατασκευή του γηπέδου του Κόκκαλη, ένα πάρκινγκ της προκοπής δεν μπορούσαν να φτιάξουν; Τέλος πάντων, με τα πολλά πάρκαρα και έφτασα στον περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου, παίζει να ήταν γύρω στις 9 και μισή, ο Βασίλης πρέπει να είχε αρκετή ώρα πάνω στο σανίδι μιας και εκείνη την στιγμή έπαιζε το "Σ' ακολουθώ".. Έλα κράτησε με και περπάτησέ με και αστεράκια στον ουρανό σκέφτομαι από μέσα μου κάπως έτσι θα περάσει η βραδυά με εφηβικά ζευγαράκια να λένε μέταξύ τους πόσο πολύ αγαπάει ο ένας τον άλλον (για πάντα βέβαια) και μεσήλικες που ανακάλυψαν το ροκ στα 50 τους. Έπεσα έξω όμως. Μιας και η χθεσινή συναυλία ήταν ένα πανδιαμόνιο αυθεντικής hard rock μουσικής της δεκαετίας του 70 και του 80΄.

Μιας και έχω δει πολλές φορές τον Βασίλη (αν και ποτέ δεν ισχύει το αρκετά για τον Βασίλη, πάντα περιμένεις την επόμενη εμφάνισή του) και άλλη μια φορά τους Scorpions στον ίδιο χώρο το 2005, στην χθεσινή συναυλία πήγαινα για να απολαύσω δυο κυρίους που έχουν γράψει την δική τους ιστορία στην μουσική κιθαριστική βιομηχανία: τον Uli Jon Roth και τον Michael Schenker.

Για τον Uli, ότι και να γράψω είναι λίγο πραγματικά! Όπως τον προλόγισε και ο Klaus, είναι όντως legendary! Και με μαγικό τρόπο παιξίματος της κιθάρας! Βγήκε στη σκηνή και αρχισε να φτύνει στα μούτρα μας νότες απευθείας από την δεκαετία του 1970: "Backstage Queen", "Pictured Life" και ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια ever, τον ύμνο "We ll burn the sky" σε μια εκτέλεση από άλλο πλανήτη: όσο ο Uli έπαιζε τις χορδές τις κιθάρας του εγώ βρισκόμουν σε άλλον πλανήτη!!

"Into The Rock"

Μετά τον μεγάλο Uli, στην σκηνή ανέβηκε ακόμα ένας τεράστιος κιθαρίστας: ο Michael Schenker!! Ένας άνθρπωπος part of the family όπως είπε και ο Klaus. Αυτός έφερε μπροστά στα μάτια μας την δεκαετία του 80 με τραγούδια όπως το "Lovedrive", το τεράστιο instrumental "Coast to Coast" και βέβαια ένα από τα μεγαλύτερα κομμάτια στην ιστορία της ροκ μουσικής, το τεράστιο "Doctor, Doctor" των UFO.

"Living, loving, i 'm on the road...so far away from you"

Στα ενδιάμεσα και στη συνέχεια παίξανε κομμάτια που κάλυπταν ολόκληρο το φάσμα της καριέρας τους όπως το δυναμικό "Blackout", το "Another Piece of Meat", το "No one Like you" και φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι μεγάλες εμπορικές μπαλάντες που τους χάρισαν καταξίωση όπως το "Still Loving You", "Send Me an Angel" κα φυσικά ο ύμνος προς της ειρήνη, το ανατριχιαστικό Wind of Ghange. Η βραδιά έκλεισε με το "Rock you like a Hurricane" και ευχόμαστε να τους ξαναδούμε σύντομα. Όχι τόσο τους Scorpions όσο τον Uli και τον Michael..

ΥΓ: Είναι ζόρικες οι συναυλίες που γίνονται στο γήπεδο του Κόκκαλη. Γιατί γνωρίζεις εκ των προτέρων πως θα έχεις δυσάρεστες συναντήσεις. Δεν έχω πρόβλημα με τα παιδιά που κυκλοφορούσαν σε μια ροκ συναυλία με μπλουζάκια της Θύρας 7 (αν και δείχνει πρόβλημα προσαρμογής στην περίσταση) αλλά εκείνη η μερίδα που καθόταν μπροστά ακριβώς από περίπτερο με τις μπύρες και φώναζε ενδιάμεσα στα τραγούδια το "είσαι στο μυαλό κάτι μαγικό" μπορώ να πω πως μου έσπασε τα νεύρα...