Παναθηναϊκός εναντίον ΑΕΚ 7 Οκτωβρίου 1979

Η σεζόν 1979-1980 ήταν η πρώτη επαγγελματική χρονιά στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Στην ομάδα είχε έρθει μετά Βαΐων και κλάδων ένας περουβιανός ονόματι Χουάν Όρε. Έμεινε μόλις μια χρονιά στην ομάδα και δεν πρόσφερε τα αναμενόμενα. Ωστόσο η πορεία του δεν στάθηκε αντάξια των προσδοκιών τόσο των ανθρώπων της ομάδας όσο και του κόσμου. Πάρ’ αυτά, στα δυο πρώτα παιχνίδια της σεζόν κατόρθωσε να πετύχει τρία γκολ, δυο με τον Άρη την 1η αγωνιστική και άλλο ένα την 2η αγωνιστική εναντίον της ΑΕΚ στην Φιλαδέλφεια, ματς που θα αναλύσουμε παρακάτω.

Έχουμε 7 Οκτωβρίου 1979 και βρισκόμαστε στην δεύτερη αγωνιστική του πρώτου επαγγελματικού πρωταθλήματος. Η ΑΕΚ υποδέχεται τον Παναθηναϊκό στην κατάμεστη από 36.000 φιλάθλους και των δυο ομάδων Νέα Φιλαδέλφεια. Οι πράσινοι την προηγούμενη αγωνιστική είχαν έρθει ισόπαλοι 3-3 με τον Άρη ενώ οι κιτρινόμαυροι είχαν νικήσει στο νησί των ιπποτών με 0-2 την τοπική ομάδα. Ο Παναθηναϊκός έπρεπε να κερδίσει για να μην χάσει την επαφή του με την κορυφή από τόσο νωρίς.

Στο αντίπαλο στρατόπεδο αγωνιζόταν εκείνη την περίοδο η μεγάλη δόξα του Παναθηναϊκού, ο στρατηγός Μίμης Δομάζος στο δεύτερο παιχνίδι του εναντίον της αγαπημένης του ομάδας. Ο προπονητής του Παναθηναϊκού, Λάκης Πετρόπουλος, παρέταξε την ομάδα με άκρως επιθετικό σχημα. Μέσα ο Όρε, ο Υφαντίδης, ο Δεληκάρης. Ο Παναθηναϊκός έλεγχε τον αγώνα και το γκολ ήρθε από τον Όρε στο 79΄. Το 88΄ ο Ιντζόγλου αποβλήθηκε και κάπου εκεί ο αγώνας έλαβε τέλος.

Εκείνη την χρονιά ο Παναθηναϊκός ισοβάθμισε στην 3η θέση με την ΑΕΚ και οι δυο ομάδες οδηγήθηκαν στα μπαράζ για την θέση που οδηγούσε στο Κύπελλο UEFA. Ο Παναθηναϊκός επιβλήθηκε με 1-0 πάλι με γκολ του Όρε.

Συνθέσεις:

ΑΕΚ (Χλερμαν Στέσλ): Στεργιούδας, Μουσούρης, Δαμιανίδης, Ιντζόγλου, Ραβούσης, Δομάζος, Θώδης, Αρδίζογλου (74΄ Χατζηιωαννίδης), Βλάντιτς, Μαύρος, Νικολούδης

ΠΑΟ (Λάκης Πετρόπουλος): Κωνσταντίνου, Κίζας, Ελευθεριάδης, Καψής, Κίρισιτς, Λιβαθηνός, Κατσιάκος, Δεληκάρης, Υφαντίδης, Όρε, Αλβαρέζ

Ελ Ντιέγκο - La vida es una tombola

Κατά την διάρκεια της υπεραιωνόβιας ιστορίας του το ποδόσφαιρο είχε την ευτυχία να υπηρετηθεί από ανθρώπους που το δόξασαν όσο ελάχιστοι άλλοι. Τα παραδείγματα πολλά και παγκόσμια: ο Βαν Μπάστεν και ο Κρόιφ στην Ολλανδία, ο Ντι Στέφανο και ο Κέμπες στην Αργεντινή, ο Πελέ και ο Ρομάριο στην Βραζιλία, ο Μπεκενπάουερ και ο Ματέους στην Γερμανία, ο Ζιντάν και ο Πλατινί στην Γαλλία, ο Μπάτζιο και ο Μεάτσα στην Ιταλία. Όλοι οι παραπάνω υπήρξαν πραγματικοί βιρτουόζοι της μπάλας και δίκαια κατέχουν μια θέση στο πάνθεον του αθλήματος.

Ο κορυφαίος όμως, ο άνθρωπος που πάτησε στην ποδοσφαιρική σελήνη πρώτος πριν από κάθε άλλο, υπήρξε εκείνος ο κοντός με τα κατσαρά μακριά μαλλιά και τα περιττά κιλά. Εκείνος που ξεκίνησε πάμφτωχος από το Βίγια Φιορίτο του Μπουένος Άιρες για να κατακτήσει την κορυφή του κόσμου. Ο τεράστιος Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Έχουν γραφτεί πάρα πολλά εγκώμια και ακόμα περισσότεροι λίβελοι γι’ αυτόν τον μεγάλο ποδοσφαιριστή. Το κείμενο αυτό δεν έρχεται να προσθέσει τίποτε το καινούργιο πάνω στο φαινόμενο «Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα». Αποτελεί απλώς ένα φόρο τιμής σε έναν από τους αγαπημένους μου ξένους παίκτες, σε έναν άνθρωπο ο οποίος υπήρξε νικητής τόσο μέσα όσο και έξω από τους αγωνιστικούς χώρους. Ας δούμε την καριέρα του μέσα από ορισμένες εικόνες οι οποίες τον έκαναν να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους συναδέλφους του:

Εικόνα 1η: Ο Ντιέγκο επισκέπτεται με την οικογένεια του τον Πάπα στην Ρώμη. Ο Πάπας χαρίζει σε καθέναν ξεχωριστά από ένα κομποσκίνι. Όταν φτάνει η σειρά του Μαραντόνα, του προσφέρει το κομποσκίνι λέγοντας του πως «αυτό είναι ειδικά για σένα». Η ξενάγηση συνεχίζεται και ο Ντιέγκο κατά την διάρκειά της συγκρίνει το κομποσκίνι του με το αντίστοιχο της μητέρας του και παρατηρεί πως δεν υπάρχει καμιά απολύτως διαφορά. Τότε απευθυνόμενος προς τον Πάπα του λέει «Συγνώμη Παναγιότατε, ποια είναι η διαφορά μεταξύ του δικού μου και εκείνου που χαρίσατε στην μητέρα μου;». Ο Πάπας δεν του απάντησε, τον χτύπησε στην πλάτη, χαμογέλασε και συνέχισε να περπατάει. Και τότε είναι που συνέβη ο περίφημος διαπληκτισμός μεταξύ Ντιέγκο και Πάπα. Ο ίδιος γράφει στην βιογραφία του « (..) ήταν σαν να μου έλεγε, Ντιέγκο, μην μου σπας τα αρχίδια και μου τα πρήζεις γιατί με περιμένουν κι άλλοι». Θεός!!

Εικόνα 2η: Ο Ντιέγκο αγωνίζεται με τη Εθνική της Αργεντινής στο Μουντιάλ της Ιταλίας το 1990. Πρώτος αγώνας στο Μιλάνο εναντίον του Καμερούν. Η Αργεντινή γνωρίζει την ήττα και ο Ντιέγκο με μια μεγάλη δόση ειρωνείας δηλώνει στην συνέντευξη Τύπου: « Η μόνη ικανοποίηση που πήρα από αυτό το απόγευμα είναι το γεγονός ότι χάρη σε μένα οι Μιλανέζοι έπαψαν να είναι ρατσιστές. Σήμερα, για πρώτη φορά, υποστήριζαν του Αφρικανούς…». Στο ίδιο Μουντιάλ, οι Ιταλοί αποδοκιμάζουν τον ύμνο της Εθνικής Αργεντινής. Η κάμερα ζουμάρει στον Ντιέγκο την στιγμή που ο ύμνος τελειώνει… Τα χείλη του σχηματίζουν μια λέξη που είναι ευδιάκριτη από τις γιγαντοοθόνες του γηπέδου: «πούστηδες»…

Εικόνα 3η: Μουντιάλ στο Μεξικό, 1986. Προημιτελικός Αργεντινής εναντίον Αγγλίας. Μερικά χρόνια πριν είχαν προηγηθεί οι πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ Άγγλων και Αργεντινών για τα νησιά Φώκλαντ (ή Μαλβίνες όπως τα αποκαλούν οι Αργεντινοί). Εκείνο το ματς «(…) ήταν κάτι που ξεπερνούσε τις δυνάμεις μας. Υπερασπιζόμασταν τη σημαία μας, τα νεκρά παιδιά, τους επιζώντες…». Ο Μαραντόνα πετυχαίνει τα δυο ομορφότερα γκολ της καριέρας του: το πρώτο όπου πηδάει για κεφαλιά και πετυχαίνει γκολ με το χέρι. Είναι το περίφημο «Χέρι του Θεού», είναι το γκολ που έκανε τον Μαραντόνα να αισθανθεί πως «έβαζα χέρι στο ταμείο των Εγγλέζων μετά τον πόλεμο στις Μαλβίνες». Το δεύτερο γκολ, είναι από εκείνα που μπαίνουν μια φορά στα 20 χρόνια. Πήρε την μπάλα πιο πίσω από το κέντρο, πέρασε όποιον Εγγλέζο βρήκε μπροστά του μαζί με τον τερματοφύλακα και την έστειλε στα δίχτυα. Είναι ένα από τα καλύτερα γκολ όλων των εποχών.

Εικόνα 4η: 1986, Μουντιάλ Μεξικού. Οι αγώνες πραγματοποιούνται μεσημεριανές ώρες προκειμένου να βολεύει η τηλεοπτική κάλυψη τους Ευρωπαίους. Ο Μαραντόνα, καταγγέλει το γεγονός αυτό το οποίο ήταν άκρως εξαντλητικό και κουραστικό για τους ποδοσφαιριστές. Ο τότε πρόεδρος της FIFA, ο Βραζιλιάνος Χαβαλάνζε, δηλώνει πως δουλειά τον ποδοσφαιριστών είναι να αγωνίζονται και όχι να διαμαρτύρονται.

Εικόνα 5η: Μουντιάλ Η.Π.Α. 1994. Το τελευταίο Μουντιάλ του Ντιέγκο. Στον αγώνα εναντίον της δικής μας εθνικής σκοράρει και κοντεύει να μπει μέσα στην κάμερα που καλύπτει τηλεοπτικά τον αγώνα. «Ήθελα να τους δείξω πως επέστρεψα, πως είμαι εδώ». Λίγες ώρες αργότερα το δείγμα στο αντιντόπινγκ κοντρόλ βγαίνει θετικό. Είχε καταναλώσει εφεδρίνη, μια ουσία η οποία είναι απολύτως νόμιμη στο ΝΒΑ, στο NFL, στο ΝΗL και σε όλα τα αθλήματα της Αμερικής εν γένει όμως απογορεύεται στις διεθνείς διοργανώσεις. Ο Ντιέγκο αποκλείεται από την συνέχεια του Μουντιάλ, η Αργεντινή δεν κατορθώνει να πάει μακριά και ο Χαβαλάντζε έχει πάρει την εκδίκησή του. «Μου στέρησαν το όνειρο» γράφει με μια δόση πικρίας στην αυτοβιογραφία του…

Υπήρξε ο καλύτερος για πολλούς λόγους. Γιατί πήρε σχεδόν μόνος του το Μουντιάλ του 1986. Γιατί συμμετείχε σε έναν ακόμα τελικό και έχασε την κούπα εξαιτίας της διαιτησίας αφού δόθηκε στην Γερμανία ανύπαρκτο πέναλτι από τον Μεξικανό διαιτητή. Κι αυτό γιατί οι Αργεντινοί είχαν αμαρτήσει: απέκλεισαν στον ημιτελικό την διοργανώτρια Ιταλία και χάλασαν το πάρτυ της FIFA… Γιατί αγωνίστηκε συνολικά σε τέσσερα Μουντιάλ. Γιατί, όταν έφτασε στην Ιταλία η Νάπολι ήταν μια μικρομεσαία ομάδα που κινδύνευε να πέσει κατηγορία και όταν έφυγε από αυτήν είχε κατακτήσει ένα Κύπελλο Ιταλίας, δυο Πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο UEFA… Υπήρξε ο καλύτερος γιατί στο σχετικό δημοψήφισμα της FIFA στο internet για τον καλύτερο ποδοσφαιριστή του αιώνα, έλαβε 53,6% έναντι 19% του Πελέ…

Μα πάνω από όλα υπήρξε ο καλύτερος γιατί αγάπησε παράφορα την εθνική του ομάδα, γιατί ταυτίστηκε με τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς της Νάπολι και της Μπόκα, γιατί έστελνε την μπάλα με οποιονδήποτε τρόπο στα δίχτυα (ακόμα και με το χέρι!!), γιατί δεν συμβιβάστηκε ποτέ με την εξουσία του ποδοσφαίρου και όχι μόνο, γιατί πάντα έλεγε αυτό που σκεφτόταν και ένιωθε. Υπήρξε ο ένας, ο μοναδικός. Ο Ελ Ντιέγκο.

"La vida es una tombola
De noche y de dia
La vida es una tombola
Y arriba y arriba"...

Προϊστορία αγώνων Παναθηναϊκού Άρη

Οι αγώνες Παναθηναϊκού εναντίον Άρη σε επίπεδο Α Εθνικής με γηπεδούχους τους πράσινους:

1960 3-0 Παπαεμμανουήλ (2), Θεοφάνης
1961 1-0 Μπενάρδος
1962 0-1 Κεμαλίδης
1963 4-0 Πανάκης (3), Λουκανίδης
1964 1-0 Ανδρέου
1965 4-0 Λουκανίδης, Χριστοδούλου, Ανδρέου, Δαναμπάσης (αυτ)
1966 4-0 Παπουτσάκης, Γιανακόπουλος (3)
1967 3-2 Γραμμός, Παπουτσάκης, Δομάζος / Αλεξιάδης, Σπυρόπουλος
1968 5-0 Παπαεμμανουήλ (2), Γραμμός (2), Δομάζος
1969 1-0 Γονιός
1970 2-0 Αντωνιάδης (2)
1971 3-1 Ελευθεράκης, Βλάχος, Αντωνιάδης / Κόκκορης
1972 2-1 Ελευθεράκης (2), Αλεξιάδης
1973 7-1 Αντωνιάδης, Βερόν (2), Γονιός, Δομάζος, Ελευθεράκης (2) / Παπαϊωάννου
1974 3-1 Αντωνιάδης (2), Παπάζογλου (αυτ) / Παπαϊωάννου
1975 2-1 Αντωνιάδης (2) / Μπαλλής
1976 2-0 Ελευθεράκης, Δομάζος
1977 4-2 Αντωνιάδης (3), Άλβαρεζ / Ισαακίδης, Ανανιάδης
1978 0-0
1979 1-0 Άλβαρεζ
1980 3-3 Υφαντίδης, Όρε (2) / Πάλλας, Σεμερτζίδης, Ζήνδρος
1981 0-0
1982 2-1 Λιβαθηνός, Γαλάκος / Ζήνδρος
1983 1-2 Τσινός / Μιχαλίτσιος, Κούης
1984 5-1 Γαλάκος (2), Βονόρτας, Δημόπουλος Θ., Αντωνίου / Κούης
1985 3-1 Ζάετς, Κάβουρας, Σαραβάκος / Κούης
1986 1-2 Ρότσα / Κούης, Νίκιτς
1987 2-0 Μπατσινίλας, Δημόπουλος Χρ.
1988 2-1 Σαραβάκος, Δημόπουλος Χρ. / Τζιφόπουλος
1989 1-1 Μαυρίδης / Λιπκα
1990 3-1 Αντωνίου, Καλαντζής, Δημόπουλος Χρ. / Κούης
1991 3-0 Βαζέχα, Σαραβάκος (2)
1992 3-0 Σαραβάκος, Γεωργακόπουλος, Μαραγκός
1993 5-0 Βαζέχα (4), Μπορέλι
1994 1-1 Λόντσαρ / Μαυρίδης
1995 1-1 Βαζέχα / Κωφίδης
1996 3-1 Γ.Χ. Γεωργιάδης, Βαζέχα (2) / Μαυρογενίδης
1997 1-0 Νασιόπουλος
1999 3-1 Λυμερόπουλος, Ασάνοβιτς, Μιλόγεβιτς / Μαλλούς
2000 3-0 Λυμπερόπουλος, Κόλα, Φλίπσεν
2001 2-2 Καραγκούνης, Βλάοβιτς / Μπα, Αγαθοκλέους
2002 2-1 Κωνσταντίνου (2) / Ίβιτς
2003 3-2 Λυμπερόπουλος, Μπασινάς, Κωνσταντίνου / Σεϊταριδης (αυτ), Σίμιτς
2004 1-0 Μασινάς
2005 0-0
2007 0-1 Νασιμέντο
2008 1-0 Καραγκούνης
2009 4-0 Καραγκούνης (2), Ρουκάβινα, Κλέϊτον
2010 2-1 Αμπρέου (αυτ), Κατσουράνης / Γκιάρο

Προϊστορία αγώνων Παναθηναϊκού - Skoda Ξάνθης

Οι αγώνες του Παναθηναϊκού εναντίον της Ξάνθης σε επίπεδο Α Εθνικής, με γηπεδούχους τους πράσινους:

1990 3-1 Χατζηαθανασίου, Σαραβάκος, Βαζέχα / Χαλκίδης
1991 6-2 Κουρμπανάς, Σαραβάκος, Βλάχος, Βαζέχα(2), Χριστοδούλου / Χαλκίδης, Καρλάου
1992 3-0 Σαραβάκος, Αποστολάκης, Δώνης
1993 2-0 Καλιτζάκης, Βαζέχα
1994 5-0 Αντωνίου, Δώνης, Μαραγκός, Σαραβάκος (2)
1995 3-1 Μπορέλι, Βαζέχα, Δώνης / Βρύζας
1996 2-0 Βαζέχα (2)
1997 1-2 Βαζέχα / Τεγγελίδης, Καραγεωργίου
1998 4-1 Κωνσταντινίδης (2), Γ.Χ. Γεωργιάδης, Κόλα / Λουτσιάνο
1999 2-1 Βαζέχα, Καραγκούνης / Πατσατζόγλου
2000 2-1 Μπασινάς, Γκούμας / Πατσατζόγλου
2001 3-0 Λυμπερόπουλος (3)
2002 3-1 Σαπάνης, Βαζέχα (2) / Λαμπριάκος
2003 1-0 Βαζέχα
2004 1-0 Κωνσταντινίδης
2005 3-1 Μπασινάς (2), Σκάτσελ / Μπαϊκαρά
2006 2-1 Άντριτς, Μάντζιος / Γαρπόζης
2007 1-0 Παπαδόπουλος
2008 0-0
2009 2-0 Σαλπιγγίδης, Γκάμπριελ
2010 1-0 Κατσουράνης